Showing posts with label Articles. Show all posts
Showing posts with label Articles. Show all posts

Between Nepal and India: Echoes of 1971 in South Asia

The crisis in Nepal is eerily similar in some ways to Pakistan’s schism in 1971.

The Himalayan country of Nepal is undergoing one of the largest crises it has ever faced. The crisis is the result of a new constitution. Nepal has been trying to successfully write and implement a constitution sincethe fall of the monarchy in 2008, but had failed to do so until now, having missed multiple deadlines. While it is a relief to many Nepalese that their country finally has a constitution, there is a perception among a large part of the population that the document has been rammed down their throats without their consent. Over recent weeks, protests have erupted in Nepal, especially in its southern regions, killing many and bringing trade and transportation to a halt.
Nepal is now starting to unravel on ethnic lines, especially since the unifying factors of the monarchy and Hinduism are no longer part of the official state ideology or new constitution; there is very little to hold a country as diverse as Nepal together without real federalism. However, the chief problem with Nepal’s new constitution is the fact that it leaves almost forty percent to half of the country’s population unhappy, the people of the Terai or Madhesh. Terai means “plains,” and the Nepalese Terai is a low-lying belt parallel to Nepal’s southern border with the Indian states of Bihar and Uttar Pradesh, home to about half of its population. The people of Madhesh speak languages that are closely related to or are dialects of the Hindi spoken across the border (the lingua franca of the Terai is Hindi) such as Awadhi, Tharu, Maithili, and Bhojpuri.

फरक ठाउको फरक संस्कार: एक महिने अमेरीका बसाईको एउटा अनुभव|

साथी सँगको सेल्फी!!!
म अमेरिका आएको आज करिब तिन हप्ता भयो| बिस्तारै यहाँको जनजीबन बुझ्दै छु| यहाँ आएदेखि केही दिन साथीको अपार्टमेन्टमा बसे र पछि सहमतिमा दुइटा कोठा भएको नयाँ अपार्टमेन्ट खोज्यौ र त्यहाँ सर्यौ| साथीको अपार्टमेन्ट क्षेत्रमा नयाँ व्यवस्थापन आएपछि बिना कुनै थप सुबिधा उसको कोठाको मुल्य करिब $१५० ले बढाएकोले गर्दा उसलेपनि नयाँ घर खोज्दै थियो भने मलाई पनि बस्न कोठा चाहिएकोले गर्दा नयाँ ठाउँमा संगै बस्ने भनि नयाँ कोठा खोज्यौ| करिब २ दिन लगाएर सरेपछि यहाँ करिब २ हप्तादेखि नयाँ ठाउँमा छु|

नयाँ ठाउको लागि केही खाद्द्यान्न र समानहरु आवस्यक पर्ने भएकोले गर्दा सामानहरु किन्न साथीको कार चढेर वालमार्ट र क्रोगर (यहाँ समानहरु पाहिने ठुलो पसल) गए| त्यो बेलामा नयाँ कोठामा सरिसकेको थिएनौ त्यही पनि मैले आफ्नै समान प्रयोग गर्नु उचित ठानेर दैनिक जीवनको लागी आत्यवस्यक समानहरु किन्दै थिए, साथीले मसँग भएको सामानहरु प्रयोग गर्दा हुन्छ भन्यो| त्यसपछि अड्कलेर केही समानहरु किने अनि केही समानहरु उसैको प्रयोग गर्दै थिए| आझै पनि कुनै उसकै समानहरु (जस्तै: पाउरोटी तताउने भाडो, चम्चा, गिलास, ओवन, नुन, कफी आदि) प्रयोग गर्छु|

मेरो साथी Rosny Jean (रज्नी जिन) अमिरिकी ग्रिन कार्ड भएको हेईटीको नागरिक र फ्लोरिडाको स्थाई बासिन्दा हो| हामी दुवै एउटै प्राध्यापकको लागी एउटै प्रोजेक्टमा काम गर्छौ| प्रोफेसर मार्फत चिनाजानी भएपछि म उसैसंगै बस्दै आएको छु| मान्छे सहयोगी र मिलनसार नै छ| उसको खान हाम्रो भन्दा अलि फरक भएपनि भात नै खाने भएकोले गर्दा खासै फरक अनुभव हुदैन| खासगरि तरकारी र मासुमा हाल्ने मसला अलि फरक पर्छ अनि उनिहरु भात पकाउदा गेडागुडी, गाजर, विभिन्न स्वादिलो मसलाहरु राख्न रुचाउछन् भने हामी सादा भात बढी खान्छौ| फरक त्यतिमात्र हो अनि मुख्य कुरा मलाई उनीहरुको देशको खान मन पर्छ| खासगरि मसलेदार मासु र माछासँग सादा भात खान मनपर्छ| मैले उसलाई उसको मासु पकाउने तरिका मलाई पनि सिकाउन कयौं पटक भनेको छु तर समय मिलेको छैन| त्यसरी पकाएको मासु निकै मिठो हुने भएकोले गर्दा मलाई त्यो रेसिपी सिक्ने रहर छ| जानेको खण्डमा म पनि त्यसरी नै पकाउने बिचारमा छु| :) :) :) हामी अहिलेसम्म कहिले मेरो देशको खान पकाउने कहिले उसको देशको खान पकाउने गरेर खान बाडेर खाने गर्छौ|

नेपालको कृषि क्षेत्रमा सूचना प्रबिधि प्रयोग|

नेपालमा सूचना प्रविधिको विकास:
आज भन्दा १०-१५ वर्ष अघिमात्र पनि नेपालमा सूचना प्रविधिको विकाश त्यति हुन सकेको थिएन| मान्छेहरु एक ठाउँबाट अर्को ठाउँसम्म कुनै चिठी पत्र वा समाग्री पठाउन पर्यो भने निकै झन्झटिलो मानिने हुलाकबाट वा आफ्नो गाउँघरको कोही व्यक्ति बाहिर सामग्री पठाउन पर्ने ठाउँसम्म जादै छ भने उसको जिम्मा लगाएर पठाउन पर्ने बध्यता थियो| समयसंगै भएको सूचना प्रविधिको विकाशले गर्दा आजको यो समयसम्म आइपुग्दा यी झन्झटहरु व्यहोर्नु पर्ने बध्यता छैन| आफ्नै गोजीमा राखेर लिएर हिड्न मिल्ने सानो प्रविधिको प्रयोगले आजकल कामहरु धेरै छिटो र छरितो रुपमा गर्न सम्भव भएको छ|
     
बि. सं.  सालमा नेपाल सरकारको मातहतमा रहेर दुरसंचार संस्थानको स्थापनासंगै नेपालमा औपचारिक रुपमा सूचना प्रबिधिको प्रयोग र बिकाश हुन थालेको मानिन्छ| त्यो भन्दा अगाडी सूचना प्रविधिको प्रयोग यदाकदा भएतापनि नियमित र सर्भसुलभ नहुँदा त्यति फस्टाउँन सकेको थिएन| त्यसका अलवा दश वर्षे जनयुद्धको कारणले गर्दा पनि सर्बसाधारणलाई सूचना प्रविधिको प्रयोग गर्न त्यति सहज थिएन|
      जनयुद्धको समाप्ति र शान्तिको प्रक्रियाको थालनीसंगै नेपालमा सूचना प्रविधिको प्रयोग बढ्न थाल्यो| एकातिर रेडियो, एफ.एम्., टिभी तथा केवल व्यवसाय जस्ता प्रविधिहरु सस्तो, सर्भसुलभ र सजिलो हुने कारणले गर्दा यिनीहरुको प्रयोग एकाएक बढ्न गयो भने अर्कोतिर दुरसंचार संस्थानले तारयुक्त प्रविधिमा आधारित फोन सुबिधा र ताररहित पेजर र मोबाइलजस्ता प्रबिधिहरु भित्र्याउन थाल्यो|

होम-स्टे बसाईको पहिलो अनुभव र गत्लांगको यात्रा|

फेव ५, २०१४

      सुआहरा कार्यक्रमको लागि राडारमा नियुक्ति लिएको पनि करिब २० दिन जति भएछ| यो अवधिमा रसुवा जिल्लाको केही ठाउँहरुमा फिल्ड जाने मौका मिल्यो: जस्तै मेरो पहिलो फिल्ड लहरेपौवा गा.वि.स.को कुवापानीको स्कुल र भलाय-डाडा, भोर्ले गा.वि.स.को सर्सियु र किमार्जुंग, धुन्चेको नजिकैका केही ठाउँहरु आदि| मलाई लाग्छ यो थोरै समयमा मैले धेरै ठाउँहरु घुम्ने मौका त पाएको छैन तर घुमेको ठाउँहरुमा कतैपनि यति धेरै दैनिकी लेखौ-लेखौ कहिले पनि लागेको थिएन| तर आज मलाई बाहुनडाडाको होम-स्टेको अनुभव साट्न निकै नै मन लागेको छ|

      मैले काम गर्ने संस्था राडारद्वारा संचालित घरायसी खाद्द्यान्न उत्पादन परियोजना अन्तर्गत  १००० दिनको महिलाको [गर्भवती भएको दिनदेखि बच्चा दुई वर्ष हुँदासम्मको अवधिलाई हजार दिन भनिन्छ| (९*३०+३६५*२=१००० दिन)] पोषण र स्वास्थ्य स्थितिको सुधारको लागि रसुवा जिल्लाको सबै गाविसमा मौसम अनुसारको तरकारीको बिउ तथा कुखराको चल्ला वितरण गर्ने गरेको छ| यो मौसम (फाल्गुन, चैत र बैशाख)मा हुने मौसमी तरकारीको बिउ वितरणको कार्यक्रम अन्तर्गत यसपाली क्याङ्गकोङ बालीको थाई पालुंगो नामक जात, स्क्वास बालीको ग्रे जुकिनी जात, पालुंगो बालीको काँडे जात, खुर्सानी बालीको पुसा ज्वाला, भिंडी बालीको पुसा साउनी, सिमी बालीको चौमासे जात, भन्टा बालीको पुसा पर्पल लंग जात र स्विसचार्ड बालीको सुसाग जात वितरण गर्ने कार्यक्रम परेको छ|

    यसै कार्यक्रमको तयारीको गर्दागर्दै आजको दिन बित्यो| मेरो जिम्मेवारी कृषि तर्फको कार्यक्रमको योजना-तर्जुमा तथा सुपरिवेक्षण परेकोले मैले नै सबै चाजोपाजो मिलाउनुपर्ने थियो| त्यसैले बिहान करिब ९ बजे देखि नै कार्यालयमा ब्यस्त हुन पुगे| बिहानदेखि नै बिउ छुट्टयाउने देखि लिएर फिल्ड सुपरभाइजरहरुलाई फोन गरेर जानकारी गराउने सम्मको काम गर्दागर्दै करिब ४ बजिसकेको थियो| तालिम लगायत अन्य क्रियाकलापहरु अबलोकनको लागि म र गान्धी राज वाग्ले सर गोल्जुंग जाने कार्यक्रम केही दिन अघि नै तय भएकोले त्यो ठाउँको लागि आवस्यक बिउ मैले लिएर जाने पक्कापक्कि भएको थियो| यसै अनुरुप सबै कार्यक्रम तय गरेतापनि गान्धी सर काम बिषेशले गर्दा जान नमिलेपछि म एक्लैले उक्त सामग्री लग्नुपर्ने भयो|

धुन्चे रसुवा जादाको र जागिरको पहिलो दिनको अनुभव|

मिति: माघ ३ गते, शुक्रबार|
Jan 17 2014 Friday

सुआहरा कार्यक्रमलाई थप प्रभावकारी बनाउनको उक्त कार्यक्रमसंग सम्बन्धित स्थानीय गैर-सरकारी संस्थाहरुमा केही पदहरु थप गर्ने भएको रहेछ| त्यो मध्ये कृषि प्राबिधिक सहायकको पदको दरबन्दी खुला गरिएको रहेछ| उक्त कार्यक्रमको लागि हेलेन किलर इन्टरनेसनलमा अन्तरवार्ता दिएपछि  Rural Access Development and Research [RADAR], Nepal अन्तर्गत रहेर नेपालको दुर्गम जिल्लाहरु मध्ये एक मानिने रसुवाको धुन्चेमा कृषि प्राबिधिक सहायकको रुपमा काम गर्ने सुनौलो अवसर मिल्यो| [राडार र सुआहरा के हो भन्ने कुरा मैले अर्को ब्लगमा लेख्ने छु| त्यसको लागि http://bijeshmishra.wordpress.com हेर्दै गर्नुहोला|]

मिति २०६४ साल माघ १ गते राडारसँग नियुक्ति पत्रमा हस्ताक्षर गरेपछि माघ २ गते धुन्चे जाने कार्यक्रम बन्यो| साथमा म संगै Data Management Officer पदमा नियुक्ति लिनुभएको अर्का एकजना बि.पी.एच्. गर्नु भएको साथी अमृत ड़ागी र राडारको Account हेर्ने साथी चन्द्र के.सी. संगै एउटै गाडीमा जाने भनेतापनि चन्द्रजीको कार्य-व्यस्तताले गर्दा हामी दुई जनामात्र जाने निश्चित भयो| अमृतजी पहिले पनि गोसाईकुण्डसम्म पुग्नु भएकोले धुन्चेसम्म जानको लागि बाटो लगायत अन्य कुराको गारो नपर्ने भयो| हामीसँग धुन्चे राडारमा Field Coordinatorको रुपमा कार्यरत शिव पाण्डे मेडमको सम्पर्क नम्बर भएकोले र कार्यलय सहायक किशोर तमाङ्ग दाईले पनि सहयोग गर्ने भएपछि हामीलाई कुनै समस्या नपर्ने भयो| बस्नको लागि कोठाको बन्दोबस्त पनि किशोर दाईले गरिसक्नु भएको थियो| त्यसको सबै व्यवस्था चन्द्रजीले फोनमार्फत मिलाउनु भएको थियो| माघ एक गते नै धुन्चेसम्म पुग्ने टाटा सुमोको टिकट लिईसकेका थियौ| त्यसपछि मैले उक्त दिन कोठामा आएर नुहाईधूवाई, झोला मिलाउने जस्ता कामहरु पनि गरे|
अमृतजी र म ढुंगे बजार त्रिशुलीमा खाना खाएपछि|

छन् त फगत, जिर्ण अनि चेतना सुन्य मन अनि तिम्रो आगमनमा प्रतिक्षारत नयन|




अनायसै आयौ
नयनको सितलता बनि
बिझाएनौ,
त्यसैले त
प्रतिक्षामा नयनहरु बिच्छीए
मन मस्तिकमा राज जमायौ
बानि परेछौ
अनि
सामिप्यता खोजे|

शान्ता चौधरी: कमलरीदेखि सभासदसम्म|


कोलिंसमा GREको पढाई सकेर फर्केपछि कोठामा मात्र के छिरेको थिए, अगाडिको टेबलमा अनौठो नाम गरेको एउटा पुस्तकमाथि मेरो नजर पुग्यो—“शान्ता चौधरी: कमलरीदेखि सभासदसम्म” | पुस्तकको नाम आफैमा मेरो ध्यान खिच्नको लागि पर्याप्त थियो| पुस्तकको बिषय-बस्तुमा सरर्सर्ती नजर डुलाउदै जादा मेरो ध्यान, त्यहाँ भित्रको एउटा अध्यायको शीर्षकमा गयो: गर्भवती भएपछिको पिडा, जसको केही अंश म यहाँ जस्ताको त्यस्तै राख्न चाहन्छु|

“उपाय केही थिएन| पुनः जलेको छाप्रो टालटुल गरि त्यही बस्न थाल्यौ| भर्खर दोस्रो पटक सुत्केरी भएकी मान्छे, खानेकुरा केही थिएन| भोकभोकै दिन बिताए| एक वर्ष अगाडी मात्रै मेरो पहिलो बच्चा जन्मिएको थियो| त्यो बेला पाँच दिनसम्म पानि मात्र खाएर बचेको स्मरणले मलाई आज पनि उत्तिकै पिडा दिन्छ| हुन त मलाई सुरुदेखि नै नुन खुर्सानी असाध्यै मन पर्थ्यो| जुन अहिले पनि उत्तिकै मन पर्छ|......| तर त्यतिबेला आफूलाई मन पर्ने त्यही नुन खुर्सानी पनि मलाई रहर नै भयो| भोको पेटका कारण दुध आउन बन्द भयो| दुध सुक्यो| दुध खान नपाएपछि बच्चा शिथिल हुदै गयो र उन्नाइसौँ दिनमा बच्चा मर्यो| बच्चाको मृत्युले मलाई साह्रै पिडा भयो| त्यो दिन सम्झदा अहिले पनि भक्कानो फुटेर आउछ|”

अनुभव र अनुभूति: अभिहिरो नगर, वाइन पार्टी र नेपालको प्रतिनिधित्तो

cS6f]j/ !^, @))% b]lv l8;]Da/ @!, @))% ;Dd hfkfgsf] xf]SsfO8f] /fHosf] ;fkf]/f] lhNNff cGt/ut cf]ljlx/f] eGg] 7fFpdf ePsf] tflnd sfo{qmddf of] kl+Qmsf/ ;xefuL x'g] cj;/ kfPsf] lyof] . g]kfn, >Ln+sf, j+unfb]z / kfls:tfgaf6 @÷@ hgfsf] b/n] ;DalGwt b]zsf lzIfs tflnd;+u ;DalGwt k|lzIfsx?sf] ;xeflutf ePsf] pQm sfo{qmd cjwL e/df xfdLn] hfkfgsf ljleGg ljBfno, lzIfs tflnd s]Gb|, hfkfgLx?sf 3/k/Ljf/, ljleGg rf8kj{ / ;fF:s[lts sfo{qmdx?df ;xefuL eO{ hfkfgsf] lzIff, ;+:s[lt Pj+ hfkfgn] lj1fg / k|ljlwsf] If]qdf u/]sf] ljsf;nfO{ k|ToIf cfTd;ft ug]{ cj;/ kfOof] . o; n]vdf hfkfgsf] xf]SsfO8f] /fHo cGt/ut cf]ljlx/f] gu/sf] jfOg kf6L{sf] cg'ej g]kfnsf] tkm{af6 xfdLn] g]kfnnfO{ lrgfpg u/]sf] ;fgf] k|of;nfO{ k:sg] sf]lz; u/]sf] 5' .

hfkfgdf zlgaf/ / cfOtaf/ ;/sf/L ljbf x'g] lbg . c? lbg cToGt s8f d]xgt ug]{ hfkfgLx?sf] ljbfsf] lbg eg] ljz]if k|sf/n] ljTg] ub{5 . ljbf eg] kl5 pgLx?sf] pQm lbg s;/L dgfpg] eGg] of]hgf klxn] g} agfpg] ub{5g\ . ljbfsf lbgx?df tflndsf sfo{qmdx? gx'g] x'gfn] xfd|f] sfo{qmdsf] cfof]hs ;+:yfn] lo lbgx?df xfdLnfO{ hfkfgsf] hghLjg, ;+:s[lt, ;fdflhs hLjg, b[Zofsnf]sg nufotsf s'g} g s'g} sfo{qmddf ;+nUg u/fpg] ub{Yof].

लघुकथा: मेरो सपनाको राजकुमार|

ऊ नेपालको ग्रामिण भागमा पर्ने कुनै बोर्डिंग स्कुलको कक्षा एकमा पढ्थ्यो| पहिलो चार पिरियड पढेपछि एक बजेको छुट्टि हुन्छ| खाजा खाने ठाउँमा एक्लै बसेर झोलाबाट खाजाको बाकस झिक्दै गर्दा एक्कासी हातबाट बाकस भुइँमा झरेर सबै खाजा पोखिन्छ| ऊ रुन थाल्छ| यत्तिकैमा एकजना आफ्नै कक्षामा पढ्ने एकजना केटि साथीले "किन रोएको? खाजा पोखिएर हो? आऊ! मेरो ममीले मिठो खाजा बनाएर पठाई दिनुभएको छ, संगै खाऊ|" भनेपछि उसको रुवाई बन्द हुन्छ| उक्त दिन उनीहरुसँगै खाजा खान्छन्, खेल्छन् र पढ्दा पनि एउटै बेन्चमा सँगै बस्छन्| त्यो दिनदेखि उनीहरु नजिकको साथी हुन्छन्| खेल्ने, खाने, बस्ने, पढ्ने जस्ता क्रियाकलापहरु सधै सँगै गर्दै जादाँ उसलाई उक्त केटी मनपर्न थाल्छ| निकै साहश गरेर उसले आफ्नो मनको कुरा कापीको पन्नामा लेखेर केटीको झोलाको बाहिरी गोजीमा राखिदिन्छ| केटीले आफ्नो झोलाबाट कलम झिक्ने क्रममा उक्त चिठी भेट्छिन र पढेपछि निकै रिसाउछिन्| उक्त चिठी स्कुलको निकै कडा मानिने एकजना शिक्षकको जिम्मा सुम्पिदिन्छिन| माया गरेको बदलामा त्यसदिन उसले नराम्ररी कुटाई खानुपर्छ साथै आफ्नो निकै मिल्ने साथी पनि गुमाउन पुग्छ| त्यसपश्चात उसले केटीसँग बोल्न कयौ कोशिश गर्छ तर केटीको अगाडी उसको केही लाग्दैन| दुई, तिन चार, पाँच हुदै दश कक्षासम्म पुग्दा पनि उनीहरुको बोलचाल हुदैन| यत्तिकैमा प्रबेशिका परिक्षा पनि सकिन्छ तर उनीहरुको बोलचाल कहिल्यै हुदैन|

१०+२ को समाप्तिसँगै केटोले आफ्नो थाप्लोमा पारिवारिक जिम्मेवारी आएको महसुस गर्छ| जागिरको खोजीमा यत्रतत्र भौतारिदै जादाँ कसैले उसलाई फ्रेन्च आर्मी बनाइदिने प्रस्ताव राख्छ| केटोको मनमा तर्कनाहरुको  घमासान युद्ध चल्छ; ऊ निकै दुबिधामा पर्छ| | अन्तमा उसले आफ्नो सुन्दर भविष्यको लागि एकपटक आफ्नो जिवनलाई दाउमा राखेर आर्मी बन्ने सपनाको लिएर विदेशतिर हानिन्छ| आफ्नो गन्तव्यमा ऊ सफल पनि हुन्छ| गाउँ गाउँमा उसले गरेको प्रगति र उसले कमाएको धनको प्रसंसा हुन थाल्छ| सबैले उसको गुणगान गाउन थाल्छन्|

खाए पनि नखाए पनि...

खाए पनि नखाए पनि
पछुताउने विष हजुर
माया लाउने भन्नु पनि
दुनियाँलाई रिस हजुर||

माया लाउने रहर थियो
नहुने रहेछ एक्लै हजुर
रहर भए पनि एक्लै हुदाँ
नखाएरै खाएको जहर हजुर||

आइदिए कोहि नयाँ
सुम्पिदिन्थे यो दिल पनि
आधा जिन्दगि काटिसक्यो
आजसम्म एक्लै हजुर||

सम्झनामा रामपुर

रामपुर बसाईका सम्झनाहरु :
रामपुर प्रवेश: फरक उद्देश्य| Entrance तयारी: केशव दाईको रुम; संगीता दिदि, भिम, ईश्वर, अमित, कुमार दाईहरुको माया; सन्जिब दाई: Refreshing गफ; साइन-डाईका अनुभवहरु| मंगलपुर: पुरु, जीवन, अंकुर, संजय, सुजन, बेद, मेघ; जाचपछि तास| स्व.बि.यु. निर्बाचन: घाइते, First Voter| Agronomy Practical Exam: साइकल हकाई| पहिलो नयाँ वर्ष| होस्टेल बसाई: रुपाहरु बिबेक, बिशाल, देवेन्द्र, बिनोद, जितु| Welcome: Singer भैयो, क्यामरा हरायो| हजुरबाको मृत्यु| Student Receiving, यादमा Archana N D Group| प्रमिला काण्ड: विश्वासको संकट| Football Keeper: Man of the Match |D209 पार्टी| साथीहरुसंग मनकामनापछि घर| रामदाईको पार्टी| बिशाल, बिबेक, अनुपसंग बन्दीपुर, गन्हाउदै घर| पहिलो टुर: हेटौडा, बीरगंज, जनकपुर| Blood Donation and Volunteer| लम्जुंग गईयो, पक्लिहवा रहर| शिवघाटमा शिवरात्रि: रविकिरणको हुइया| पूर्वटुर: सिक्किम: सस्तो रक्सि, नम्रताको औँला; गांदी मार्ग, रक गार्डेनको मस्ती; दार्जिलिंग; पशुपतिनगरको भात र छ्यांग; नेपालमा: थकान, फिक्का| भारत यात्रा: उत्साह, रेलको अनुभव नौलो, बिरयानी; Hotel Paradise: मस्ती; BDM सँग विवाद; चेन्नाईमा तिहार Missing Sister, टिका; बिशालसंग Express Avenue: Real Steel, 2AM होटेल फिर्ती; केरेला: भात सित्तै; कोभ्यालम: Sunset; Trivendrum: कुकुर्किदै रावण; बंगलोर: बिजोग, बसपार्कको सुताई; Goa: समुन्द्रमा पौडी, Gastritis, सस्तो बसाई, फेन्नी, काजु, टि-सर्ट टाका; मुम्बई: प्लेटफर्मको सुताई, फाइन, Water kingdom: मस्ती| लोकल ट्रेन: कस्टपूर्ण यात्राहरु; यहेम्दाबाद: आरामपछि अल्छी; दिल्ली: श्रीकृष्ण श्रेष्ठसंग जम्काभेट, मेट्रोको अनुभव; सिम्लामा Rockstar, चिसो पानी| GSS President| राजनीति: लहैलहै| क्लास पार्टी, पिकनिक अधुरो| पश्चिम टुर: सबैभन्दा रमाइलो; चियाबिना सिया, बसमा Wild, हृषिकेशमा Rafting; पाल्पामा बस्याल| खसी रहर, केटीहरुले कुखुरा| चैते-दसैँ Eve: नम्रतासँग नाच| पन्चवर्ष: लालेको भरिया, होली, BBC, अनसन, अनिश्चित भबिस्य| २०७० जेठ ९| यादमा: रुपाहरु, मंगलपुरे, सुशील, झा, राजिब, Nams, प्रति, सेरे, रवि, सुदिपहरु, भान्जा, भेना, अनन्ते, भाई दिपिन्द्र, Juniors|
 Last Line: जिन्दगीको मुख्य जीवन यही बिताईएछ, आफूबाट कति कुरा यहीबेला रित्त्याईएछ; फेरी पनि यहीबाट धेरै कुरा भित्र्याईएछ| रामपुरमा जीवनलाई बुझ्ने मौका पाए|

प्रणय दिवस (valentine Day)

मिती: फाल्गुन०६,२०६९.आइतबार (Feb 17, 2013,Sunday)
९ फेव २०१३

प्रणय दिवस वा Valentine day; माया गर्नेहरुको दिन| बिशेष गरेर मायालु, प्रेमिका वा साथीहरुसँग माया-मोह साटासाट गर्ने दिन| तर आफ्नो न त कुनै प्रेमिका छ न त मायालु| त्यसैले त्यो दिन प्रेमिकासँग नभए पनि यौटी निकै मिल्ने साथी अझ भनौ साथिनीसँग फिल्म हेर्न जानुपर्यो भनेर फोन गरे|

“हेल्लो|”

“हेल्लो! गणेश कता छौ?” मेरो हेल्लो मै उसले सारा विवरण पत्ता लगाई| आखिर ३-४ वर्षअघि देखि संगत गरेको साथी न हो मेरो स्वर चिन्न उसलाई कुनै गारो परेन|

“म राजधानी तिर| के गर्दै छौ तिमी?” मैले राम्रोसँग जवाफ फर्काउन नपाउदै मेरो प्रश्नको जबाफमा उताबाट प्रतिप्रश्न आउँछ| 

“तिमीले काठमाण्डौँ आए पछि भेट्छु भनेको थियौ, भेट्ने हैन?”
त्यसैले त तिमीलाई फोन गरेको नि भनेर भन्न मन त लगेको थियो तर उसले नै प्रताब राखेपछि मैले केही बर्गैनिंग गर्न पाउने हुनाले र मैले भनेको दिनमा भेट्नको लागि उसलाई मनाउन सजिलो हुने भएकोले केही भाउ खोजे जस्तो गरे|

“भेट्न हुन्थ्यो तर हेर न अति ब्यस्त छु| मैले धेरै काम गर्नु छ| तै पनि भन कैले भेट्ने?”

जिन्दगीका बिसौनीहरु यसै बसे जस्तो लाग्छ...


जिन्दगीका बिसौनीहरु यसै बसे जस्तो लाग्छ|
मन भित्रका बिश्वाश आफैभित्र धसे जस्तो लाग्छ||

चाहनाहरु अनगिन्ति मनभित्रका किन  हो कुन्नि
फक्रिन नपाई फुलबारीमा यसै खसे जस्तो लाग्छ|
जिन्दगीका बिसौनीहरु यसै बसे जस्तो लाग्छ||



THE DAY I EXPERIENCED RAFTING FOR THE FIRST TIME

Date: December 03, 2012
(18 Mangsir, 2069 B.S.)

November 07, 2012 Hariduwar. Early in the morning at 4:30 A.M., my sleep was distrubed by noise of my friends and their rush for visit. When I was just opening my eyes most of my friends inside my room were almost ready. Still I was thinking to sleep for while and enjoy the warmth of bed in winter. After few minutes despite my entimicy with sleep and bed, I woke up making an aim to join with my friends. Actually I didn’t have any plan to leave my friend or let them go for visit without me instead I was interested to join them. This is because we had planned to visit Deheradun after visiting important places of Hariduwar. I didn’t want to miss that opportunity and heading towards Dheradun alone was tough and tedious job for me as I was from Nepal and visiting those places for the first time in my life. I hurried to become fresh and requested my friends to wait for me until I would finish my daily-stuffs-after-bed. I entered into the bathroom with my toothbrush, some innerwares and towel. I was planning to take bath before going outside. When I came outside from bathroom, none of them were inside room but left room without taking me.

Now I had no option except visiting those places alone as my other friends were still enjoying warmth of bed and my roommates had already left me alone. After putting some sunblock and perfumes I left the room. I planned to catch my friends who left me. So I followed them making guess that they might have gone nearby temple.

Tour of Western Nepal and My Expectations

 Date: Saturday, Nov 03, 2012 (Kartik 18, 2069)

When I was beginner in Institute of Agriculture and Animal Science, Rampur (IAAS), I used to hear my seniors explaining about tours of IAAS in four years bachelor. They used to talk about tour to eastern and western part of Nepal and all India. Sometime one day tour to National Seed Company, Hetauda also used to become topic to talk about since it is eagerly awaited first tour in Rampur Campus. Talk about one month all India tour remains for whole bachelor period. Before tour it becomes mystery to all and after it’s described as lifetime great achievement. Suggestions given by seniors to juniors before attaining one month all India tour based on their experiences and information given about places they visited always used to make me excited to attain those tours and visit those places. I used to listen avidly to those tour gossips, places they visited, moments they enjoyed, activities they did and see their snapshots they had taken during tours. Those gossips, activities and snapshots always used to make me crazy and my hidden interest to attain tours and visit those places becomes stronger from inside and tries exposing outside unknowingly. My interest in learning something practically in discipline of my study and habit to enjoy natural beauty of places I visited also might be another cause of my stronger interest. Beside that I always used to dream about entertainment and memorable moments that I’m interested to make with friends. It was not only the matter of education and entertainment but it was also great lifetime achievement for me because I might not (might be too) get opportunity to visit and see almost whole geographical distribution pattern and climate of various parts of Nepal and India after graduation. Those dreams, eagerness of learning, habit of enjoying natural beauty and avidity of opportunity always inspired me to stand strong in the favor of tour.

दुई आँखै नशालु...


२०६९.०७.१६ बिहिबार
(
November 01, 2012)



दुई आँखै नशालु बन्दुक किन चाहियो
मायाले मन भरिएको छ सन्दुक किन चाहियो |


सपनीमा आ’कैछौ काले बिपनिमा तिम्रै याद

This Is How My Dashain '69 Ends


Saturday 27 October, 2012 (Mangsir 11, 2069)
Dashain is greatest festival of Hindus. According to Hindu myths this festival is celebrated on the auspicious occasion of victory of truth against false, good against bad, god against monster and moral against amoral. Hindu believes goddess Durga made victory against monster in these ten days of this festival. So Hindu prays goddess Durga for her victory and making whole world free from the evil. Many stories had been written and narrated relating with Dashain in Hindus holy books.

The Bicycle Thief (Ladri Di Biciclette)

Date: October 7, 2012

            The Bicycle Thief (Italian: Ladri di biciclette) is Italian movie released in 24 Nov, 1948. Original translation of the Italian title gives name “Bicycle Thieves” but movie is released as “The Bicycle Thief” in United States, but in UK and in Criterion Collection in North America it’s released as “Bicycle Thieves”.

            Bicycle thief is the best example of Italian neorealism. He has shot on location (not in studio) and cast only untrained non-actors (Lamberto Maggiorani was a real factory worker). Maggiorani got opportunity to play after he brought his son to an audition for film. But later-on 8 years old boy Enzo Staiola was casted when De Sica saw 8-years boy watching film production and helping his father to sell flowers at the street.



            This movie has received Academy Honorary Award, 1950 and was deemed as the greatest film of all time and ranked in sixth position among greatest-ever films by Sight Sound Magazine’s poll of filmmakers. It’s one of the top ten among the British Film Institute’s List of  the  fifty films you should see by the age of fourteen.

Some other awards received by this movie are:

Means for promoting educational opportunities for out of school children

Author:
   Mr. Bishnu  Prasad Mishra
Under Secretary
NFEC, Bhaktapur
Abstract
Education has the power to transform lives. It broadens people's freedom of choice and action, empowering them to participate in the social and political lives of their societies and equipping them with the skills they need to develop their livelihoods (UNESCO, 2010). Therefore, having the opportunity for a meaningful education is one of the basic human rights. It is a condition for advancing social justice. People who are left behind in education face the prospect of diminished life chances in many other areas including employment, health and participation in the political processes that affect their lives. Therefore, everyone should have the opportunity to have meaningful education. In line to this argument this paper deals mainly with the educational opportunities in Nepalese context, and measures for providing educational opportunities.
In this paper, firstly, presents the evolution of educational opportunity, secondly it describes the vision of educational opportunity of Nepal, and finally, it presents some measures for providing educational opportunity, with special reference to Nepal.

जेठ १४ र सम्भावनाहरु


मिती:२०६८.०२.११
जेठ १४ र सम्भावनाहरु

नेपाल एक सानो तर आफ्नो अस्तितो बिश्व मानचित्रमा बचाई राख्न सफल भएको सार्वभौम राष्ट्र हो| पृथिवी नारायण शाहको पाला देखीको राजतन्त्रको बेलामा होश या १०८ बर्षे जाहनिय राणा शासनको बेलामा वा गणतन्त्र आएपछिको आजको अवस्थामा, नेपालमाथि प्रत्यक्ष रुपमा कसैले धावा बोल्न सकेको छैन| समयको परिवर्तन संगै २००७ साल, २०३५ साल, २०४६ साल, र २०६२/०६३ सालको बिशाल जनआन्दोलनले एउटा स्पस्ट सन्देस के दिन खोजेको छ भने नेपालीहरु आफ्नो स्वतन्त्रता चाहन्छन र कसैको दबाबमा बस्न चाहदैनन्| नेपालमा करिब ६० वर्षको छोटो समयमा धेरै परिवर्तनहरु भएका छन्| देश जहानीय निरंकुशताबाट पंचायत, प्रजातन्त्र हुदै संघीय गणतन्त्र र संघीय लोकतान्त्रिक गणतन्त्रसम्म आइपुगेको छ|
यस्तै परिवर्तनहरुलाई आत्मसाथ गर्दै २०६२/०६३को दोश्रो बिशाल जनान्दोलन पस्चात ने.क.पा.(माओबादी) शान्तीबार्तामा आयो| हतियार बिसाउने र संबिधान सभाको निर्बाचन गराउने अनि संबिधानसभाबाट नेपालको लागि परिवर्तन सहितको नयाँ संबिधान लेख्ने निर्णयमा पुग्यो र अन्तरिम संबिधान जारी गर्यो| उक्त निर्णयलाई आत्मसाथ गर्दै मिती २०६७.०२.१४ गतेको दिन नयाँ संबिधान जारी गर्ने गरि दुई बर्षको म्याद राखि नयाँ संबिधान बनाउन ६०१ सभासद र संबिधानसभा सदस्य जुटे| यसैबिच संबिधानसभाको निर्बाचनले भर्खरमात्र युद्धबाट आएको “ने.क.पा.(माओबादी)”लाई संबिधानसभाको पहिलो दल, त्यस पछि पहिले पहिलो दल बनेको “कांग्रेश” दोश्रो दल र “ने.क.पा.(एमाले)” तेश्रो दल साथै नयाँ दल “मदेशी जनाधिकार फोरम” चौथो दलको रुपमा उदायो र संबिधानसभामा जम्माजम्मी २६ दल हुन पुगे|